Kot wychodzący a domowy - co to oznacza dla jego zdrowia i opieki nad nim

To jeden z tych tematów, przy których w internecie szybko robi się awantura. My nie będziemy rozstrzygać, który wybór jest słuszny - to zależy od miejsca, w którym mieszkasz, od kota i od ciebie.

Warto natomiast wiedzieć, że te dwa tryby życia oznaczają inne ryzyka, inny plan profilaktyki i inne problemy, które pojawią się u weterynarza. Jeśli wiesz, na co zwracać uwagę, łatwiej zadbać o kota.

Kot wychodzący - na co jest narażony

Zacznijmy od rzeczy, które zdarzają się najczęściej i które lekarze widują regularnie.

Wypadki komunikacyjne. W mieście to główna przyczyna urazów i nagłych zgonów u kotów wychodzących. Kot nie ma odruchu zatrzymania się przed jezdnią.

Walki z innymi kotami. Skutkiem są rany kąsane i ropnie, które goją się długo i często wymagają zabiegu. Przy pogryzieniach przenoszą się też choroby zakaźne, w tym białaczka kotów.

Choroby zakaźne w ogóle. Kontakt z innymi kotami, także wolno żyjącymi, oznacza inny profil ryzyka i inny zestaw szczepień.

Pasożyty, wewnętrzne i zewnętrzne. Kot polujący zjada gryzonie, a te są ogniwem cyklu rozwojowego niektórych pasożytów. Do tego dochodzą kleszcze i pchły z trawy i zarośli.

Zatrucia. Trutki na gryzonie, środki ochrony roślin, płyn do chłodnic, który ma słodki smak, więc koty chętnie go piją.

Urazy i pułapki. Uwięźnięcie w garażu, piwnicy albo w altanie na kilka dni, upadek, pogryzienie przez psa.

Zaginięcia. Najczęściej kończą się dobrze, jeśli kot jest zachipowany, a dane w bazie aktualne. Jeśli nie - kot trafia do schroniska jako bezdomny.

Kot domowy - na co jest narażony

To nie jest lista pusta, wbrew temu, co zakłada wiele osób. Ryzyka są po prostu innego rodzaju: wolniejsze i mniej dramatyczne, ale realne.

Nadwaga. Najczęstszy problem kotów mieszkaniowych, a jednocześnie najbardziej lekceważony. Prowadzi do cukrzycy, problemów ze stawami i obciąża praktycznie każdy układ.

Nuda i brak aktywności. U kota bez zajęcia pojawiają się zachowania, które właściciel odbiera jako złośliwość albo nerwicę: nadmierne wylizywanie, budzenie w nocy, drapanie mebli, atakowanie nóg właściciela.

Problemy układu moczowego. Częstsze u kotów mieszkaniowych, zwłaszcza kocurów, a jeden z ich objawów - niemożność oddania moczu - jest stanem nagłym, w którym liczy się kilka godzin.

Stres związany z otoczeniem. Kot domowy ma jedno terytorium i wszystko, co je narusza, jest dla niego istotne: nowy domownik, remont, przeprowadzka, drugi kot.

Wypadki domowe. Wypadnięcie z okna albo balkonu, przygryzienie kabla, zjedzenie sznurka lub nitki, zatrucie rośliną doniczkową.

Późniejsze wykrywanie chorób. Paradoks: kot domowy jest obserwowany częściej, ale ponieważ „nic mu nie grozi”, właściciele rzadziej jeżdżą na przeglądy. A koty maskują ból i chorobę bardzo skutecznie.

Co to zmienia w profilaktyce

Najbardziej praktyczna część tego artykułu.

Szczepienia. Zestaw podstawowy dotyczy obu, ale u kota wychodzącego dochodzi zwykle szczepienie przeciw wściekliźnie i rozważa się szczepienie przeciw białaczce. Przy kocie domowym te dwa szczepienia zwykle odpadają, choć wścieklizna wraca do rozmowy przy wyjeździe za granicę i przy hotelu dla zwierząt.

Odrobaczanie. Kot wychodzący, zwłaszcza polujący, wymaga częstszego schematu. Kot domowy rzadziej, ale nie „wcale” - jaja pasożytów wchodzą do mieszkania na butach.

Kleszcze i pchły. U kota wychodzącego to stała pozycja przez cały rok. U domowego decyzja zależy od tego, czy w domu jest pies, który wychodzi.

Kastracja. Przy kocie wychodzącym argumenty są mocniejsze i bardziej praktyczne: mniej ucieczek, mniej walk, brak miotów, do których nikt się nie przyzna.

Przeglądy. Przegląd warto robić raz w roku u obu, a u kota starszego częściej. U kota wychodzącego dochodzi oglądanie po każdej dłuższej nieobecności - rany kąsane bywają małe i łatwo je przeoczyć pod sierścią, a rozwijają się w ropień w kilka dni.

Chip. Przy kocie wychodzącym to nie jest opcja, tylko podstawa. Ale i kot domowy powinien być zachipowany, bo to właśnie „niewychodzące” koty uciekają przez uchylone okno i nikt nie jest na to przygotowany.

Warianty pośrednie

Nie trzeba wybierać między pełną swobodą a czterema ścianami. W praktyce sprawdzają się rozwiązania pośrednie:

• zabezpieczony balkon albo taras - siatka albo obudowa; przy okazji rozwiązuje problem wypadnięcia z wysokości

• ogród z ogrodzeniem, którego kot nie pokona - z odpowiednio zabezpieczoną górą płotu

• wychodzenie pod nadzorem, na szelkach, u kotów, które to akceptują; nie wszystkie zaakceptują i nie warto ich zmuszać

• wychodzenie ograniczone do dnia, z zamykaniem kota na noc - część ryzyk, zwłaszcza drogowych i związanych z walkami, spada wyraźnie

Przy każdym z tych wariantów profil ryzyka jest mieszany, więc powiedz o tym lekarzowi wprost, zamiast odpowiadać „domowy” albo „wychodzący”.

Jak zająć kota, który nie wychodzi

Jeśli kot zostaje w mieszkaniu, warto świadomie zrobić dwie rzeczy: zapewnić mu miejsca na wysokości i namiastkę polowania.

• pionowe terytorium - półki, drapaki, miejsca do leżenia wysoko; dla kota powierzchnia mieszkania liczy się w trzech wymiarach, nie w metrach podłogi

• widok przez okno, z miejscem do siedzenia na parapecie; to jeden z najtańszych sposobów na zajęcie kota na godziny

• zabawa naśladująca polowanie, krótka a regularna: kilka minut kilka razy dziennie działa lepiej niż pół godziny raz na tydzień. Ważne, żeby kończyła się złapaniem zdobyczy, a nie zniknięciem kropki lasera

• karmienie z zabawek i mat węchowych albo rozrzucanie porcji w kilku miejscach zamiast jednej miski

• drapaki w miejscach, które kot faktycznie wybiera, a nie w kącie, gdzie nie przeszkadzają

• drugi kot - rozwiązanie skuteczne, ale nie automatyczne; dobór i sposób zapoznania decydują o tym, czy to pomoc, czy nowy problem

Jedna rzecz, o której się zapomina: kot domowy potrzebuje mniej kalorii niż wychodzący. Ta sama miska co u kota polującego to prosta droga do nadwagi.

Zmiana trybu

Czasem tryb życia trzeba zmienić - przeprowadzka do bloku przy ruchliwej ulicy, choroba kota, wiek.

Przejście z trybu wychodzącego na domowy jest trudniejsze niż odwrotnie i wymaga czasu. Kot będzie wołał przy drzwiach i to może trwać tygodniami. Pomaga stopniowe ograniczanie wyjść, wyposażenie mieszkania w to, co opisano wyżej, oraz zabezpieczony balkon, jeśli jest. Jeśli kot nie odpuszcza albo zaczyna załatwiać się poza kuwetą, warto porozmawiać z lekarzem i ewentualnie z behawiorystą, zamiast czekać, aż samo przejdzie.

W drugą stronę - wypuszczanie kota, który nigdy nie wychodził - to decyzja, którą warto dobrze przemyśleć, bo kot bez doświadczenia na zewnątrz jest bardziej narażony niż kot, który wychodzi od zawsze.

Gdzie ustalić plan

To, czy twój kot wychodzi, jest jedną z najważniejszych informacji, jakie lekarz może od ciebie dostać - od niej zależy zestaw szczepień, schemat odrobaczania i to, na co lekarz patrzy w pierwszej kolejności. Powiedz o tym wprost przy pierwszej wizycie, razem z wariantami pośrednimi, jeśli je stosujesz.

W naszym katalogu znajdziesz lecznice w swojej okolicy wraz z adresami i numerami telefonów.